loco a f á n

Na Jutlandii wszystko jest kwestią cierpliwości, a czasu nie pozostało za dużo. Małe papierowo-metalowe domki nad jeziorem prawie nigdy się nie wiercą, zwłaszcza w taki dzień, jak dziś. Jeden z niewielu wiosennych dni w środku jesieni, w zasadzie, wczesnej zimy, bowiem w Estonii pada właśnie śnieg, a w Krakowie sypało już w październiku. Na Jutlandii to ponoć rzadkość. Jutlandia ma swoje własne bogactwa: liściaste ścieżki leśne, zimną wodę w środku małego miasta, centrum kultury o ścianach ze szkła, a nie betonu, pianina w niegdysiejszej fabryce papieru.

Tutaj po prostu tak jest. Każdy centymetr podobny do następnego. W ramach identyczności wyznaczyć można nieskończoną ilość maleńkich różnic. Być może jest to działanie trochę na siłę, ale po co komu takie zwyczajne godzenie się na rzeczywistość.

Na Jutlandii zajmujemy się głównie piciem herbaty i jedzeniem ciasta, cynamonowego ślimaka. Trochę też żyjemy jak ślimaki. Obdzielamy się przestrzenią, miłością i domem w miarę możliwości po równo. Nie ma znaczenia skąd jesteś, przybywasz i stajesz się jutlandczykiem. Nie wiem czy ten, kto ląduje na Grenlandii także z miejsca staje się Eskimosem, jednak z jakichś dziwnych przyczyn Jutlandia nie jest ani miastem, ani państwem, ani nawet wyspą. Chyba tak właśnie wyobrażam sobie sen, gdy obok ktoś akurat odbywa pierwszy namiętny stosunek seksualny.

- Tienes que probar mi pastel de semillas de amapola. Lo he hecho en tu honor. Y es que gracias a Dios que hemos nacido en una cultura austrohúngara, porque de lo contrario no sabríamos ni lo que son los pasteles de verdad. La amapola la he traído de Zagreb. Aquí es imposible comprarla ni en esos… como se llamen, en los turcos…

Ministarstvo boli

300 listów zaginęło na poczcie. Rodzina i przyjaciele pogrążeni są w żałobie.